سفارش تبلیغ
خرید بلیط هواپیما، خرید و رزرو اینترنتی ، چارتر، سامتیک

 

  از زیر عینک دودی اش، همه چیز خیلی تاریک تر دیده می شد. هیکل تنومندش را مدام کج و راست می کرد تا از بین آهن پاره ها رد شود. صابریّه آخرین مأموریت اطلاعاتی مایکل بود. شاید دو ماه پیش، اینجا را در بیست کیلومتری غزّه پیدا کرده بود؛ شاید هم کمتر از دو ماه. ولی همین دو ماه فاصله بین گزارشی که به موساد داده بود مبنی بر مسلمان نشین بودن اینجا و حمله ی ارتش اسرائیل کفایت می کرد تا گرمای خانه ها به گرمای توپ و تانک بدل شود؛ تا سر و صدای بازی های کودکان جایش را به جیغ و فریاد و آه و ناله اهالی بدهد؛ تا مغازه ها نورشان را به آتشِ خانه ها و انفجار مدارس تسلیم کنند. 

     از زیر عینک دودی اش همه چیز خیلی تاریک تر دیده می شد. از روی آهن پاره ها و عروسک هایی که جا به جا روی زمین افتاده بودند می گذشت. از خانه ها دودی سیاه به آسمان می رفت. این یکی ماموریت برایش عجیب بود. حسی داشت که نه در مدرسه ی دوران کودکی اش احساس کرده بود و نه در پرورشگاهی که از 5 سالگی در همان جا بزرگ شده بود. قبل از 5 سالگی را به یاد ندارد؛ هیچ وقت هم به آن فکر نکرده بود، بقیه ی کودکان پرورشگاه هم هیچ وقت از گذشته شان نپرسیده بودند یعنی هیچ گاه فرصت پیدا نکردند که به این موضوع حتی فکر کنند و واقعا اهمیتی مگر داشت؟!

  از زیر عینک دودی اش همه چیز خیلی تاریک تر دیده می شد. حس عجیبی درونش به غلیان در آمده بود. پاهایش بدون فرمان مغز، راه مخروبه ای را در پیش گرفته بود. دست زمختش را روی در گذاشت و قبل از اینکه تصمیم به بازکردنش بگیرد، در روی زمین افتاد. از آن خانه ی خراب فقط یک دیوار دود گرفته سرپا بود. روی دیوار، یک لکه ی سیاه تر دید. جلو رفت و با تردید خاک های روی قاب را گرفت.

   کنار باغچه ای پر از گل پسربچه ای کنار دختر بچه ای نشسته بود و دستش را دور گردن او حلقه کرده بود. معصومیّت در چشمانشان موج می زد. مایکل چشمانش را تنگ تر کرد، چین کلفتی بین ابروهایش افتاد. عینکش را برداشت. روی عکس دقیق تر شد. پسرک عجیب بود برایش؛ لب هایش به قدری باز بود و لبخند می زد که انگار خوشبخت ترین انسان روی زمین است. چشمان مایکل از وسط عکس به پایین قاب لیز خورد. قلبش با شدت بیشری می تپید. پایین عکس، گوشه ی سمت راست، با خطی کشیده و زیبا نوشته شده بود: « مایکل، 5 سالگی ، صابریّه » .

 


نوشته شده در  چهارشنبه 87/4/5ساعت  2:40 عصر  توسط نورالهدی 
  نظرات دیگران()

   به نام مهربان تر از مادر

   به قدری ذوق زده گردیده ام که حتی توان به روز کردن وبلاگ نیز برایم نمانده! هیچ حرف خاصی هم برایت نیاورده ام. فقط آمدم سریع عیدت را تبریک بگویم و بروم. بروم تا بیشتر نگاه های مادرم را ببلعم و ذرّه ذرّه گرمای وجودش را در تن سردم سرازیر کنم.

    راستی 355 روز پیش بود که اینجا افتتاح شد! با چه دلهره و کیفی! اولین تجربه بود. روز مبارکی ست، خیــــــلی. روز مادر من و تو نیست فقط. روز میلاد مادر تمام جهانیان. مادر ستاره ها و گل ها. مادر مادرها و من آنقدر خوشحالم که هرگز نمی توانم برایت بگویم، هرگز. روز تولد پاک فرزند زهرا( سلام الله علیها). روزی که خون  در رگ های انقلاب و ملت دوانده. پست های اول وبلاگم گفته ام، این که چرا در هوای دوست شد و اینکه نام اینجا از امام گرفته شد.

 

تمام وجودم فدایت

* باز هم عیدت مبارک و هزاران بار مبارک.

* تولد قمریِ اینجا بود، تولد شمسی برایت سورپرایزی خواهم داشت.

* همچنان در حال امتحان دادن هستیم!

* ماااااااااااااااااادر!( مثل این کامیون ها که می زنند: رفیق بی کلک، مادر! و چه دقیق می گویند)

* راستی، تولد قمریِ اینجا هم هست! تولدش مبارک!

 


نوشته شده در  سه شنبه 87/4/4ساعت  12:17 صبح  توسط نورالهدی 
  نظرات دیگران()

لیست کل یادداشت های این وبلاگ
یا علی
کشف یک ترکش جدید!
همان یک‏ِ جاودانه
پدرم چو دریاست!
آغازم می کنی؟
امان از واحد!
طعم خاک
ریحانه‏ام
[عناوین آرشیوشده]